در یک حالت دیگر فرض کنید اقدام به برق رسانی یک روستا می شود. در پی این اقدام تجهیزات برقی بیشتری استفاده شده و لذا مردم استفاده بیشتری از برنامه های تلویزیونی خواهند داشت. این کار موجب ارتقای فرهنگ مردم شده و در نتیجه تصمیمات صحیح تری در کلیه ابعاد زندگی اتخاذ خواهند نمود که آثار مثبتی برای کل کشور به همراه خواهد داشت(مثلا با تحصیل فرزندان به ویژه دختران خود موافقت کرده و لذا از بین این بچه ها نوابغی علمی شکل خواهد گرفت). در این حالت ممکن است در قیمت های رایج بازار و در مقایسه با تمایل به پرداخت مصرف کنندگان(روستای مورد نظر) این پروژه برق رسانی فاقد توجیه اقتصادی باشد.
هر دو حالت فوق حاکی از عواید مثبت و منفی برای اقداماتی است که آثار آنها در قیمت های بازار منعکس نمی شود.
هدف از طرح این موضوع این است که به پاره ای از موضوعات اشاره کنیم که در عالم واقع وجود داشته و ممکن است قیمت های بازار آنها را منعکس ننمایند. این موضوع بهانه ای برای نقش آفرینی دولت در بازار ایجاد خواهد کرد.
نقش دولت:
احتمالا یکی از راههائی که برای حل مشکلات فوق به ذهن متبادر می شود این است که دولت خود تشکیلات عریض و طویلی راه اندازی کرده و عمل برق رسانی روستائی را انجام دهد.(کاری که عملا در ایران نیز اتفاق افتاد) و یا کاری مشابه در حوزه اول انجام دهد. لیکن این موضوع بهترین راه محسوب نمی شود. دولت به سادگی می تواند با تنظیم مقررات/عوارض و یا یارانه مشکل فوق را حل نماید. در این حالت بازار کارکرد خود را خواهد داشت و دولت نیز به اهداف خود (کنترل آلودگی یا ارتقای رفاه روستانشینان) می رسد.
احتمالا دوستان از این دو بحث و بحث قبلی به این نتیجه رسیده اند که حالتهائی وجود دارد که ممکن است بازار به شست منتهی شده و یا بدون دخالت یک عامل سوم(دولت) برخی اهداف محقق نگردد. اما در هر حالت رفع این مشکلات تنها با مقررات گذاری مناسب و بدون ضرورت دخالت مستقیم دولت امکان پذیر است.
موضوع بعدی تبیین پدیده سوار شونده مجانی و ارتباط آن با صنعت برق می باشد.
